Keşke başımı koyabilsem dizlerine, uzansam. gözlerimi kapayınca kabuslar görmekten korkmasam, uyandığım yerde sen olsan. bunca zaman geç kalmışken, sonunda kaybettiğim zamanı telafi etsem. o telafide sen yanımda olsan, birlikte olsak.
hani o yorgun argın geldiğim gün var ya uzak bir şehirden, seni ilk gördüğüm gün, yanına oturup kendimi heyecandan tanıtamadığım gün, o güne dönsek keşke, yine heyecanlansam.
seni bir daha asla görmem sanırken, iki gün sonra gözlerin ışıldayarak "seni bir daha hiç göremem sanmıştım" desen, beni görememekten korksan.
tesadüfler olsa yanıbaşımızda, bizi bir arada tutan tesadüfler.
komik şeyler anlatsan, anlatırken heyecanlanıp "uf seni de yeni tanıdım ama, salakça şeyler anlatıyorum, sıkılma n'lur" desen. gülümsesem, gözlerimi yere eğsem, "noldu?" desen sessizce, gözlerinin içine bakıp "yanında hiç sıkılmıyorum ki!" desem sana.
toplanıp kağıt oynamaya gitsek, yanıbaşımda otursan, senin yenilmene sebebiyet iyi bir oyun çıkarırken "olsun, yensen de anlaşırız" desen, yenilmeyi dert etmesen.
light colamın içine buz atmadan 5 dilim limon attığımı fark etsen yine, hemen ben daha ağzımı açmadan garsona limon söylesen, ve iki günde öğrendiğin bu huyumu gülümseyerek izlesen.
ayaklanıp da tuvalete gidecekken benimle gelsen, sıra bekleyip kapıdan çıkarken seni bulamama korkusu içime çöreklenirken karşımdaki duvara yaslanmış olsan, "içerisi kalabalık galiba" desen ve bana yol verip gidişimi izlesen.
ayrı ayrı arabalarla geldiğimiz mekandan ayrılırken bir not tutuştursan elime, "benimle gel" yazsa o notun içinde, sonra da yanıma gelsen "bir numara bul, benimle gel" desen. ben de "işim var, burdan kendim giderim" derken atlasan, "ben bırakırım seni" desen insanların içinde, herkes gülse ama sonuçta ben senin yan koltuğunda oturuyor olsam.
gecenin yarısı istanbul turu yaptırsan bana, anlatsan bildiklerimi teker teker ve ben hiç bilmiyor gibi baştan sona dinlesem tüm hikayelerini.
sonra evin kapısına bırakınca beni öpsen yanaklarımdan. fazlasını istesen, fazlasını istesem ama yine de yanaklarımdan öpsen beni. sağ elini yüzüme yaklaştırsan ilk kez bindiğim arabanda, yanağımı okşasan birden, gözlerin ışıl ışıl bana dönsen "seni o kadar uzun zaman bekledim ki, nerde kaldın?" desen. gülümseyip o karanlıkta bile kızardığımı fark etsen, sonra beni daha çok utandırıp "seni bir daha görememekten çok korkuyorum" desen. aynı korku boğazımdan aşağılara inse, parmak uçlarımda hissetsem o korkuyu, sıkıca sarılsam sana, yakında görüşeceğimizi fısıldasam kulağına.
arabadan inince ben eve girene kadar baksan arkamdan, sen gidince telefon numaralarımızdan bihaber olduğumu fark etsem. ve o an koca şehirdeki son günümde seni tekrar göreceğimi düşünsem, ertesi güne yanımda olacağını düşünsem, bunları düşünerek eve girip uykuya dalsam. rüyamda seni görüp sabaha mutlu uyansam ve akşam 6da gittiğim bir davette sıkılırken seni düşünsem, orda olmanı dilesem ve 7 buçukta tuvalet kapısında karşılaşsak şaşkın gözlerle. sarılsan, sarılsam, kokunu içime çeksem, saçımı öpsen. orda dursa zaman.... elimi tutsan aniden, uzaklaşsak koskoca bir orman manzarasında elele otursak, hiç konuşmasak, konuşunca kaybetmekten korksak ve sonunda ayrılsak.
zardan adam zamanında bir şarkı söylemişti, pek bi' anlamsızdı, seni tanıyana kadarmış anlamsızlığı
"sen karşıma çıkan, en güzel şeysin
bırak da sözlerim, yüreğine değsin
yarın sensizlikle gelecekse,
varsın ömrüm bugün bitsin"
bütün bunlar gerçekti ya, bir daha olacak biliyorum. yine telefonları almadık, bu sefer bilerek çünkü o şehre geldiğimde, yerim yanın olacak.
zamanlarda, ne yazacak zaman buluyorum, ne de güzellikleri paylaşıp nazara gelmek. sık yazma bünyemi sekteye uğratan şey, hayatımın yolunda gidiyor olması bir nevi. 
